Kategorie
Debaty Przemówienia Sztuka dyskusji

Jakiego języka używać podczas debaty?

Debata to taka wymiana zdań, w której dyskutanci wypowiadają dłuższe monologi, gdyż mają już wyrobioną opinię na dany temat, a ich celem jest wyłącznie zaprezentowanie własnych racji
i ewentualne przekonanie do nich pozostałych uczestników dyskusji.
I. Części wystąpienia:
1. Wprowadzenie (cel → zapoznanie słuchaczy z tematem wystąpienia, zachęcenie do wysłuchania mowy, skoncentrowanie uwagi na mówcy i jego słowach, najlepiej przez odwołanie sie od razu na początku do głównej myśli wystąpienia i przedstawienie jego wstępnej oceny).
2. Rozwinięcie: opowiadanie, argumentowanie i zbijanie zarzutów.
3. Zakończenie – podsumowanie całości wystąpienia (dobrze jeśli nawiązuje do wstępu); za najlepsze uważa się takie, które wywiera silne wrażenie na odbiorach wywołując w nich wzruszenie, litość, oburzenie lub złość.
II. Mówca unika:
wypowiadania się o czymś, na czym sie nie znamy (rola przygotowania!),
popełniania błędów językowych,
świadomego lub nieświadomego wprowadzania w błąd.
III. Mówca powinien:
oprócz wiedzy specjalistycznej mieć wiedzę ogólną,
mówić z dobrą dykcją (głośno i wyraźnie, właściwie rozkładając akcenty),
być przekonanym o prawdziwości i słuszności głośzonych przez siebie racji,
umieć zejdnać sobie przychylność słuchaczy swoją postawą, wyglądem, barwą głosu.
IV. Styl:
używamy słownictwa ogólnego, zrozumiałego dla wszystkich,
nie używamy terminologii fachowej, zapożyczeń i wyrazów abstrakcyjnych, jeśli nie jest to niezbędne,
stosowanie możliwie prostej składni (w większości zdań pojedynczych, niezbyt rozwiniętych oraz współrzędnie złożonych, unikanie zdań wielokrotnie złożonych),
częste stosowanie epitetów, zwiększających obrazowość wypowiedzi, a także powtórzeń,.
IV. Srodki stylistyczne stosowane w wystąpieniach:
Figury myśli:
apostrofa (bezpośredni, uroczysty zwrot do audytorium lub do osób nieobecnych, Boga, muzy, idei, ojczyzny itp.),
aitiologia (polega na posatwieniu przez mówcę pytania i samemu udzieleniu na nie odpowiedzi, np. Zobaczyłeś żebraka? Daj mu jałmużnę),
porównanie,
pytanie retoryczne,
sprostowanie (retoryczny sposób wycofania się z wypowiedzianej przez mówcę myśli i zastapienie jej inną, np. Przepraszam, co ja też mówię albo Nie to chciałem powiedzieć),
niedopowiedzenie (np. Reszty domyślą się Państwo sami lub Spuśćmy na to zasłonę milczenia),
ironia.
Figury słowne:
epitet (najczęściej przymiotnik, np. Naganny, oburzający, poruszający itp.),
anafora (powtórzenie tego samego słowa lub wyrażenia na początku kolejnych zdań lub podkreślanie tych samych myśli; epifora – na końcu zdania),
synonim (umieszcznie w kolejnych partiach wygłaszanego tekstu synonimów, czyli wyrazów tożsamych znaczeniowo lub bliskoznacznych,
gradacja,
elipsa (opuszczenie wyrazu w zdaniu, bez którego traci ono swoją spójność gramatyczną, ale dzięki kontekstowi zachowuje spójność semantyczną),
inwersja (zmiana szyku na nienaturalny, ale uwypuklający przesłanie wypowiedzi, np. Jak złu zapobiec?).
V. Stereotyp językowy:
w czasie wystąpień publicznych ważne jest odwoływanie się do wspólnej wiedzy, doświadczeń oraz zwyczajów mówcy i słuchaczy, np. stereotyp przebiegłego lisa, płaczącej wierzby itp.;
jeśli audytoriu nie jest jednolite pod względem środowiskowym trzeba unikać stereotypów związanycjh z narodowościami, jak np. skąpy Szkot,
pamiętać należy, że stereotypu językowego nie da się zrozumieć bez kontekstu kulturowego.
(Źrodło: Polszczyzna na co dzień, Warszawa 2006)
VI. O czym trzeba pamiętać?
tak samo ważne jak to, co się mówi, jest to, jak się mówi,
ważne jest pierwsze wrażenie (pierwsze piętnaście sekund wystąpienia),
„przemówienie jest jak romans: każdy głupiec może zacząć, ale zakończenie go wymaga prawdziwej biegłości” (lord Mancroft),
staraj się, by twój wywód nie był zanadto skomplikowany,
widzowie nie lubią fanatyzmu i skrajności,
w toku wystąpienia najlepiej jest podkreślać kontakt ze słuchaczami przez kilkakrotne bezpośrednie zwrócenie się do Marszałka („a zatem, Panie Marszałku, widzimy, że…”), do strony przeciwnej („nie macie Państwo racji, mówiąc, iż…”) i do publiczności („Szanowni Państwo, zwróćcie uwagę na fakt, że…”),
humor jest bardzo ważnym aspektem debat publicznych,
ważna jest odpowiednia taktyka dyskusji (postaraj się przewidzieć argumenty przeciwnika),
istotna jest właściwa dykcja, siła i modulacja głosu,
zastosuj pauzę (logiczną lub dramatyczną),
umiejętnie wykorzystaj mimikę i gestykulację,
staraj się być zrelaksowany i pewny siebie,
nie przejmuj się pierwszymi niepowodzeniami: „wszyscy wielcy mówcy zaczynali jako źli mówcy” (Emerson),
najprostszą metodą treningową jest głośne czytanie tekstu, bo kształci oddech, wymowę, akcent, stosowanie pauz logicznych i dramatycznych.

Debata to taka wymiana zdań, w której dyskutanci wypowiadają dłuższe monologi, gdyż mają już wyrobioną opinię na dany temat, a ich celem jest wyłącznie zaprezentowanie własnych racji i ewentualne przekonanie do nich pozostałych uczestników dyskusji. Oto PIĘĆ ”złotych zasad” dobrej komunikacji podczas debaty.

I. Struktura wystąpienia:

  • Wprowadzenie (cel → zapoznanie słuchaczy z tematem wystąpienia, zachęcenie do wysłuchania mowy, skoncentrowanie uwagi na mówcy i jego słowach, najlepiej przez odwołanie sie od razu na początku do głównej myśli wystąpienia i przedstawienie jego wstępnej oceny)
  • Rozwinięcie: opowiadanie, argumentowanie i zbijanie zarzutów
  • Zakończenie – podsumowanie całości wystąpienia (dobrze jeśli nawiązuje do wstępu); za najlepsze uważa się takie, które wywiera silne wrażenie na odbiorcach wywołując w nich wzruszenie, litość, oburzenie lub złość.

II. Mówca unika:

  • wypowiadania się o czymś, na czym sie nie znamy (rola przygotowania!),
  • popełniania błędów językowych,
  • świadomego lub nieświadomego wprowadzania w błąd.

III. Mówca powinien:

  • oprócz wiedzy specjalistycznej mieć wiedzę ogólną,
  • mówić z dobrą dykcją (głośno i wyraźnie, właściwie rozkładając akcenty),
  • być przekonanym o prawdziwości i słuszności głoszonych przez siebie racji,
  • umieć zjednać sobie przychylność słuchaczy swoją postawą, wyglądem, barwą głosu.

IV. Styl:

  • używamy słownictwa ogólnego, zrozumiałego dla wszystkich,
  • nie używamy terminologii fachowej, zapożyczeń i wyrazów abstrakcyjnych, jeśli nie jest to niezbędne,
  • stosowanie możliwie prostej składni (w większości zdań pojedynczych, niezbyt rozwiniętych oraz współrzędnie złożonych, unikanie zdań wielokrotnie złożonych),
  • częste stosowanie epitetów, zwiększających obrazowość wypowiedzi, a także powtórzeń

IV. Środki stylistyczne stosowane w wystąpieniach:

  • Figury myśli:

• apostrofa (bezpośredni, uroczysty zwrot do audytorium lub do osób nieobecnych, Boga, muzy, idei, ojczyzny itp.),

• aitiologia (polega na postawieniu przez mówcę pytania i samemu udzieleniu na nie odpowiedzi, np.  Zobaczyłeś  żebraka? Daj mu jałmużnę),

• porównanie,

pytanie retoryczne,

sprostowanie (retoryczny sposób wycofania się z wypowiedzianej przez mówcę myśli i zastapienie jej inną, np. Przepraszam, co ja też mówię albo Nie to chciałem powiedzieć),

niedopowiedzenie (np. Reszty domyślą się Państwo sami lub Spuśćmy na to zasłonę milczenia),

ironia

  • Figury słowne:

epitet (najczęściej przymiotnik, np. Naganny, oburzający, poruszający itp.),

anafora (powtórzenie tego samego słowa lub wyrażenia na początku kolejnych zdań lub podkreślanie tych samych myśli; epifora – na końcu zdania),

synonim (umieszcznie w kolejnych partiach wygłaszanego tekstu synonimów, czyli wyrazów tożsamych znaczeniowo lub bliskoznacznych,

gradacja,

elipsa (opuszczenie wyrazu w zdaniu, bez którego traci ono swoją spójność gramatyczną, ale dzięki kontekstowi zachowuje spójność semantyczną),

inwersja (zmiana szyku na nienaturalny, ale uwypuklający przesłanie wypowiedzi, np. Jak złu zapobiec?)

V. Stereotyp językowy:

  • w czasie wystąpień publicznych ważne jest odwoływanie się do wspólnej wiedzy, doświadczeń oraz zwyczajów mówcy i słuchaczy, np. stereotyp przebiegłego lisa, płaczącej wierzby itp.;
  • jeśli audytorium nie jest jednolite pod względem środowiskowym trzeba unikać stereotypów związanych z narodowościami, jak np. skąpy Szkot,
  • pamiętać należy, że stereotypu językowego nie da się zrozumieć bez kontekstu kulturowego.

(Źrodło: Polszczyzna na co dzień, Warszawa 2006)

PODSUMOWANIE – o czym należy pamiętać?

  • tak samo ważne jak to, co się mówi, jest to, jak się mówi,
  • ważne jest pierwsze wrażenie (pierwsze piętnaście sekund wystąpienia),
  • „przemówienie jest jak romans: każdy głupiec może zacząć, ale zakończenie go wymaga prawdziwej biegłości” (lord Mancroft),
  • staraj się, by twój wywód nie był zanadto skomplikowany
  • widzowie nie lubią fanatyzmu i skrajności
  • w toku wystąpienia najlepiej jest podkreślać kontakt ze słuchaczami przez kilkakrotne bezpośrednie zwrócenie się do Marszałka („a zatem, Panie Marszałku, widzimy, że…”), do strony przeciwnej („nie macie Państwo racji, mówiąc, iż…”) i do publiczności („Szanowni Państwo, zwróćcie uwagę na fakt, że…”),
  • humor jest bardzo ważnym aspektem debat publicznych,
  • ważna jest odpowiednia taktyka dyskusji (postaraj się przewidzieć argumenty przeciwnika),
  • istotna jest właściwa dykcja, siła i modulacja głosu,
  • zastosuj pauzę (logiczną lub dramatyczną),
  • umiejętnie wykorzystaj mimikę i gestykulację,
  • staraj się być zrelaksowany i pewny siebie,
  • nie przejmuj się pierwszymi niepowodzeniami: „wszyscy wielcy mówcy zaczynali jako źli mówcy” (Emerson),
  • najprostszą metodą treningową jest głośne czytanie tekstu, bo kształci oddech, wymowę, akcent, stosowanie pauz logicznych i dramatycznych.
Kategorie
Przemówienia

Jak napisać przemówienie, które gwarantuje sukces???

26 maja 2009 Ania Jurek wystąpiła ze wspaniałym przemówieniem realizującym Projekt 4 z podręcznika Competent Communicator – 'How to Say it? ’ 'Jak to powiedzieć?’ Mowa 'Porozmawiaj z nim’ trafiła głęboko do umysłów i serc słuchaczy i szturmem zdobyła pierwsze miejsce w konkursie przemów.

Spytaliśmy się autorki, w jaki sposób ona je przygotowała, mając nadzieję, ze wskazówski mistrzyni pomogą innym członkom klubu. Poniżej rady Ani, zwięzłe ale bardzo treściwe, które mamy nadzieję, pomogą niejednemu z nas wygrać konkurs mów.

——————————————————————————–

jak napisać przemówienieW klubie Toastmasters ‘Polish Your Polish’ pracujemy zarówno nad zdolnościami oratorskimi jak i poprawną polszczyzną. Uczymy się jak myśleć i mówić nienagannie w naszym ojczystym języku, który często jest zaniedbywany  przez codzienne obcowanie z językiem angielskim.

Każdy projekt realizowany w podręczniku CC jest skoncentrowany na doskonaleniu innej umiejętności, projekt nr 4 szczególnie zwraca uwagę na formułowanie wypowiedzi poprawnym i precyzyjnym językiem,  aby wypowiedź była zarówno pięknie jak i zrozumiale przedstawiona.

Poniżej przedstawię jak w czterech krokach skonstruować przemówienie nr 4, aby spełniło wymagania projektu i było ‘skazane na sukces’. Podzielę się przykładem przemówienia, które zostało przygotowane według poniższych kroków  a także metodą mapy myśli.

1) Cele danego projektuProgram Comptetent Communicator
– Należy przeczytać i je wypisać- aby mieć obraz zadania, które przed nami czeka i jak je wypełnić

Cele projektu nr 4 były następujące:
-używać precyzyjnego, poprawnego słownictwa
-unikać żargonu
-używać sformułowań retorycznych

Cele, na które należy zwracać uwagę przy każdym projekcie:
-struktura
-postawa i mowa ciała, głos

2) Po wybraniu tematyki mowy i warto zadać sobie pytanie: co chcę przekazać tą wypowiedzią słuchaczom?
Odpowiedź na to pytanie pomaga w doborze argumentów/ historii/ konstrukcji wypowiedzi i trzymaniu się toku myślowego, gdyż ‘trzymamy się drogi’ do obranego celu.

Ja wybrałam temat o psychosomatyce, chciałam w jasny i przystępny ( patrz cele projektu) przedstawić słuchaczom czym jest psychosomatyka, jak się objawia i jaki ma wpływ na nasze życie. Moim celem było uwrażliwienie widowni na negatywne skutki stresującego trybu życia.

autorka Ania Jurek

3) Tu następuje proces twórczy, czyli wybór z materiału/ pomysłów/ historii, co powiemy a czego nie.

Ja się zdecydowałam na prosty, obrazowy język, aby przedstawić trzy zagadnienia ( dobrze, jest przygotować trzy zagadnienia, gdyż łatwiej się je pamięta słuchaczom):
a) czym jest psychosomatyka ( wyjaśnienie terminu)
b) jak się objawia ( przykłady)
c) co z tego wynika ( podsumowanie wcześniej przedstawionych przykładów i przekaz- czyli cel mojej wypowiedzi-patrz punkt 2)

4) Gdy już wiadomo co chce się powiedzieć należy skupić się na początku i zakończeniu. Dobry początek, to takie wprowadzenie do tematu, które zaciekawi i wprowadzi słuchaczy w temat. Pełne sukcesu zakończenie, to takie, które podsumuje wcześniejsze przykłady i zostawi słuchaczy z przekazem, który chcieliśmy im przedstawić jako mówcy.

Początek: Odwołałam się do sytuacji, która miała miejsce podczas jednego ze spotkań  a także przykładu ze swojego życia, użyłam humoru i skierowałam swoja wypowiedz bezpośrednio do widowni. Przedstawiłam obrazowo o czym będę mówić- czyli przygotowałam słuchaczy do swojej wypowiedzi.

Zakończenie: Przypomniałam o czym mówiłam wcześniej ( przykłady) i uargumentowałam, dlaczego o tym temacie mówiłam, dając widowni silny przekaz, że należy dbać o swoje zdrowie i słuchać swojego ciała, bo może przekazywać nam ważne wiadomości i że stresujący tryb życia jest bardzo niezdrowy i często nie zauważamy jego skutków.

5) Przygotowania do wystąpienia

Do przemówienia przygotowałam się w następujący sposób:

1) najpierw napisałam przemówienie, a później ćwicząc je ( ważna część to zmierzenie swojego czasu wypowiedzi- patrz projekt w podręczniku CC)
2) zrobiłam mapę przemówienia, która pomogła mi w zapamiętaniu toku wypowiedzi i przykładów,  możecie zobaczyć ją poniżej.

Ania Jurek

Kategorie
Przemówienia Warsztaty Wystapienia publiczne

Praktyczne warsztaty z Gorących Pytań

  1. CHCĘ WIEDZIEĆ JAK KONTROLOWAĆ STRES BĘDĄC NAGLE WEZWANYM DO ODPOWIEDZI PRZEZ SZEFA LUB KLIENTA LUB TEŚCIOWĄ….
  2. CHCĘ ZAWSZE WIEDZIEĆ JAK ODPOWIEDZIEĆ NA TRUDNE I NIESPODZIEWANE PYTANIE…
  3. CHCĘ UMIEĆ ZABŁYSNĄĆ, NAWET JEŚLI MAM TYLKO 1.5 MINUTY NA ODPOWIEDŹ….

Czy takie i podobne myśli nasuwają Ci się podczas gdy w pracy, szkole, czy w innej sytuacji zostajesz nagle wezwany/a do odpowiedzi?
Jeśli tak, to z pewnością praktyczny warsztat z gorących pytań to coś, na co czekałeś!

Odbędzie się on w Ognisku Polskim, 22 lipca, w godzinach 19.15 – 22.00.

Po styczniowym szkoleniu z Gorących Pytań, nauczyliśmy się jak odpowiadać na gorące pytania, czyli jakich użyć technik i sposobów, żeby nasza wypowiedź była interesująca i błyskotliwa.
Nadszedł czas na praktyczne zastosowanie naszej wiedzy – kolejna edycja szkolenia z gorących pytań bedzie do tego świetną okazją!
Podczas spotkania, podzieleni w małe grupy, będziemy odpowiadać na pytania (ok. 6-8) i udzielać sobie nawzajem ewaluacji.

JAK OSIĄGNĄĆ EFEKT ROKU PRACY NA SPOTKANIACH TOASTMASTERS W JEDEN WIECZÓR????

Niemożliwe??? A jednak!!!!

Pomyślcie, że w ciągu roku nasz klub organizuje około 24 spotkań, podczas których mamy możliwość odpowiedzi na gorące pytania około około 8 razy. Praktyczne szkolenie z gorących pytań da nam szansę na podobną liczbę wystąpień oraz otrzymanie konstruktywnych ewaluacji w jeden wieczór!

Co przynieść na warsztaty?

1. 10 pomyslow Goracych Pytan
2. Coś do pisania
3. Kalkulator
4. Kamerę wideo (np na komórce)
5. Dobry humor i otwarty umysł zawsze się przydają!!

SERDECZNIE ZAPRASZAMY!!!!

Szczegóły rejestracji  dostępne sa na stronie: